01-09-08

Vandeurzen en Justitie: Paars is verantwoordelijk


Inpose.Jo_24web

De christen-democratische pantoffelheld Jo Vandeurzen, die niet reageerde op de brief van de Werkgroep Morkhoven dd. 30 mei 2008 waarin ondermeer de diefstal van de cd-roms met kinderporno op het hof van beroep te Antwerpen werd aangeklaagd, zal de schuld waarschijnlijk op de ministers Verwilghen (VLD) en Onkelinx (PS) afschuiven als de Morkhoven-aktivist Marcel Vervloesem tengevolge van zijn honger- en dorststaking, eerstdaags moest overlijden.
Volgens Vandeurzen is het elan van de hervormingen van justitie immers 'stilgevallen bij paars' en zijn de VLD en de PS verantwoordelijk voor de slechte gang van zaken (en dus ook voor de diefstallen van dossiers en dossierstukken) op het gerecht.

---------------------------------

Vandeurzen:

'We denken daarbij aan de kerntaken van de overheid zoals de werking van het gerecht'.

'We hebben nood aan een reddingsplan voor justitie.'

'De economie staat ten dienste van de mens, niet omgekeerd. Mensen moeten hun eigen levensproject kunnen maken'

'Wij gaan naar de verkiezingen met de fundamentele vraag: Wat voor type samenleving willen we in Vlaanderen en in België?'

'Wij willen een overheid die beter bestuurt, zuinig omspringt met de centen van de mensen en de dienstverlening beter organiseert. We denken daarbij aan de kerntaken van de overheid zoals de werking van het gerecht en het beheer van de financiën.'

'We gaan voor een overheid die veel meer investeert in de kwaliteit van de manier waarop wij samenleven.'

'Hoe gaan wij om met de anderen ? Hoe kunnen wij gezinnen waarderen ? Hoe kunnen we mensen aanmoedigen om zich in die samenleving actief in te zetten ?'

---

CD&V heeft de voorbije jaren systematische het justitiebeleid op de korrel genomen. Wat moet er veranderen ?

Vandeurzen: “In het kwaliteitsvol samenleven zien we een grote taak voor justitie. Ruzies tussen mensen moeten snel worden beslecht. We willen een ambitieus reddingsplan voor justitie voorleggen omdat er de laatste jaren een aantal zaken zijn misgelopen, bijvoorbeeld in de strafuitvoering.
Investeren in de kwaliteit van justitie is belangrijk. We willen kort op de bal spelen, op niveau van de wijk en de straat. We pleiten voor een alerter bestuur. Na de zaak-Dutroux hebben we gezegd dat we eerst de politie en dan het openbaar ministerie (de magistraten) moesten hervormen. Dat eerste hebben we gedaan. Aan het tweede zijn ze niet geraakt.
Het elan van de hervormingen is stilgevallen bij het aantreden van paars.
Rond strafuitvoering moeten we een ernstige inspanning doen. Het gaat om de capaciteit van cellen, om alternatieve straffen. De doorlooptijd van rechtszaken, zeker strafzaken, moeten we korter maken. De mensen moeten een justitie zien die doet wat ze zegt.
We stellen ook voor dat de vrederechter de bevoegdheid krijgt om maatregelen te bevelen vóór de zaken uit de hand lopen. Op die manier spelen we korter op de bal en brengen we de justitie korter bij de wijk.'

Mocht u premier zijn en één maatregel dictatoriaal mogen opleggen, welke zou dat zijn ?

Vandeurzen: 'Efficiënter en zuiniger besturen om de uitdagingen van de mensen beter te dienen. Uitbouw van de thuiszorg en urgentieplan justitie.'

http://www.dezondag.be/pdf/interview_vandeurzen.pdf


- http://www.google.be/search?num=30&hl=nl&q=kinderpornonetwerk+zandvoort&btnG=Zoeken&meta=lr%3D
- http://www.google.be/search?num=20&hl=nl&q=gerecht+Turnhout&btnG=Zoeken&meta=lr%3D
- http://www.google.be/search?num=20&hl=nl&q=Justitie+Turnhout&btnG=Zoeken&meta=
- http://www.google.be/search?hl=fr&q=Open+brief+procureur+generaal+Morkhoven&btnG=Rechercher&meta=
- http://www.google.be/search?hl=fr&q=Jacobs+zicot+turnhout&btnG=Rechercher&meta=
- http://www.google.be/search?num=30&hl=nl&q=Onkelinx+Zandvoort+&btnG=Zoeken&meta=
- http://www.zoegenot.be/CD-roms-pedocriminels-Onkelinx.html
- http://www.google.be/search?q=Hof+van+Beroep+Antwerpen+Vervloesem&gbv=2&hl=fr&start=0&sa=N
- http://stopnukinderporno.hyves.nl/
- http://morkhoven.hyves.nl/blog/15502777/Red_Marcel_Vervloesem/JpcG/?pageid=2SF4K9SS8AG4O8KGW

Video 'De affaire Joris Demmink':
- http://www.youtube.com/watch?v=tdydFtRHdDw

Vidéo Petition Marcel Vervloesem:
- http://www.dailymotion.com/alchimie33/video/x6idhy_marcel-vervloesem-petition-pour-sa_news
- http://www.dailymotion.com/Alchimie33

14:17 Gepost door Werkgroep Morkhoven in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: justitie hervorming cd v |  Facebook |

Commentaren

Sabine de Bethune: 'werken vanuit een duidelijke visie, de mens centraal stellen, de ethiek met de politiek verbinden'
'Een regering moet visie, slagkracht en leiderschap uitstralen', zei CD&V-senator Sabine de Bethune (CD&V) op 17.10.2003. Daarvan is in het justitiebeleid van CD&V-minister Jo Vandeurzen die geen beslissingen durft te nemen en die liever gevoelige zaken dichtdekt om doodzieke mensen in de gevangenis te laten wegkwijnen, helaas maar weinig te merken.
De politiek die er de afgelopen maanden werd gevoerd, was trouwens ook niet direct het schoolvoorbeeld van 'visie, slagkracht en leiderschap'.
Wie zei er nu ook weer dat men 'de mens centraal moet stellen' ?
De CD&V is eerder de vos die de passie preekt...

-----------------------

Belgische Senaat

Annalen

Vrijdag 17 oktober 2003 - Voormiddagzitting


Regeringsverklaring inzake de algemene politiek
Déclaration du gouvernement sur sa politique générale

Discussie

Mevrouw Sabine de Bethune (CD&V). - Ik was van plan mijn toespraak te richten tot de eerste minister en de dames en heren minister, maar we moeten ons tevreden stellen met de aanwezigheid van een oud-senator die nu lid is van de federale regering. Ik betreur de geringe belangstelling van de regering voor dit debat in de Senaat. Ik dank intussen de heer Anciaux en de collega's voor hun aanwezigheid.

Sinds de beleidsverklaring van de eerste minister van vorige dinsdag staat de regering met haar twee voeten in de realiteit. Ze stelt realistisch vast dat de modelstaat jammer genoeg nog een eind weg is. Elke visie start bij de erkenning van het probleem. De regering moet nu ook de analyse volgen die CD&V in alle eerlijkheid vóór de verkiezingen reeds maakte. Die analyse beantwoordt CD&V met een duidelijke visie, met een helder ambitieus antwoord. De overheid moet een echte partner en motor zijn, die vertrouwen schenkt, bij uitstek als het moeilijk gaat; een regering moet visie, slagkracht en leiderschap uitstralen. Daar precies zit het probleem.

`Geen paniek!' zegt de premier, `wij hebben alles onder controle.' Grote woorden of louter voluntarisme zijn niet opgewassen tegen de concrete economische achterstand van ons land. Ze schenken geen vertrouwen aan de mensen. Ze ondermijnen bovendien de geloofwaardigheid van een ernstige politiek. `Geen paniek' zegt de premier, maar onze bezorgdheid is groot. Terecht gaat de regeringsverklaring uit van `werk, werk, werk'. Het is echter te laat en te weinig, zoals CD&V-voorzitter Yves Leterme in de Kamer reeds zei.

Regeren is inderdaad keuzes maken, maar de regering heeft in de voorbije legislatuur de beperkte keuzemarge van vandaag zelf in de hand gewerkt. Verhofstadt I was zoals de krekel in La Fontaines fabel: terwijl de mier zorgvuldig de voorraden aanlegde voor de mindere tijden, genoot de krekel van de zon of de gratis televisie. `Alles is goed.' `Iedereen is blij.' `Ons land staat er weer.' Geld voor de werkelijk noodzakelijke ingrepen die nu moeten gebeuren, is er niet meer.

Het is een primeur dat de eerste minister deze week heeft bekend dat de overname van het pensioenfonds van Belgacom een meevaller is op budgettair gebied. De begroting is in evenwicht. Niet door een goed bestuur, maar door een slimme constructie. Collega's van mijn fractie zullen daar vanmiddag dieper op ingaan.

De regeringsdoelstellingen beslaan een batterij van maatregelen voor werkgelegenheid, maar het zijn vooral fragmentaire en kortetermijnmaatregelen. Het zijn aspirinemaatregelen, terwijl de economische toestand van het land een echt paardenmiddel nodig heeft, vol daadkracht en vertrouwen. Vele van de voorgestelde maatregelen zijn positief op zich en ondersteunen wij ten volle, maar ze komen te laat en het zijn er te weinig.

Ze zijn te laat, omdat de premier ze had moeten nemen bij het begin van de economische terugval, die hij zolang afdeed als een tijdelijk dipje. Er zijn er te weinig, omdat ze geen totaalvisie op lange termijn belichamen en omdat de vele ambities van het regeerakkoord zelfs niet meer aan bod komen.

Ik geef enkele voorbeelden. In de verkiezingsshows werd 1,5 miljard euro lastenverlaging beloofd. Het werd nauwelijks iets meer dan de helft. Van de 200.000 banen in het regeerakkoord blijven er 60.000 rechtstreeks gesubsidieerde over en over de overige 160.000 jobs die de privé-sector moet creëren, is er alleen nog een vaag engagement.

Deze week nog konden we vernemen dat Vlaanderen helemaal onderaan de ranglijst van de kenniseconomieën bengelt. Waar blijven de voorstellen voor investeringen, voor onderzoek en ontwikkeling? Terwijl het aantal faillissementen een recordhoogte bereikt, durven steeds minder mensen zelf een zaak te starten. Een noodzakelijk startersplan is er niet; van de administratieve vereenvoudiging verwachten we meer dan de uitvoering van de `12 grote werken'. Waar is het grote horecaplan en de forse BTW-verlaging die de VLD-koks in de verkiezingscampagne boven de kookpotten hebben beloofd? De regeringsverklaring zwijgt over de noodlijdende overheidsbedrijven, waar duizenden mensen vrezen voor hun baan.

Wat is er gebeurd met de mobiliteitsvisie? Enkele maanden geleden werden er nog grote beloften gedaan, maar daarvan is in het beleidsplan niets terug te vinden. Ik verwijs naar de algemene analyse en kritiek die de CD&V-voorzitter met veel brio in de Kamer heeft gebracht. Ik wil echter benadrukken dat CD&V bereid is mee te werken aan de uitbouw van een echte visie.

Onlangs hebben wij ons visieplan gelanceerd. Ik kom even terug op de krachtlijnen ervan: innoveren en beschermen van de klassieke sectoren om te beletten dat ze zich naar het buitenland verplaatsen, starten en aanmoedigen door het bevorderen van durfkapitaal en zelffinanciering, meer middelen voor het Participatiefonds, een drastische administratieve vereenvoudiging en aanwakkeren van de ondernemerszin; aantrekken van buitenlandse investeringen door de omgevingsfactoren voor onze bedrijven stelselmatig te verbeteren. Voor elk van deze doelstellingen hebben wij talrijke concrete voorstellen gedaan. Ze zijn becijferd én betaalbaar, omdat wij in de goede tijden andere keuzes hadden gemaakt en een beter, diepgaander beleid zouden hebben gevoerd.

We moeten nadenken over de duurzaamheid van de Belgische economie. De toekomst van onze economie is belangrijker voor de mensen dan verkiezingen in 2004. Krachtige economische maatregelen zijn noodzakelijk. Dat is duidelijk. Maar houdt de verantwoordelijkheid van het beleid daarmee op? Beperkt het politieke gezichtsveld zich enkel tot de crisis van het economische? Wat met de mens?

Een enquête die de verbruikersorganisatie Test-Aankoop enkele weken geleden bekendmaakte, bevat het schokkende nieuws dat een op de vijf Belgen het afgelopen jaar aan zelfmoord heeft gedacht. Het was reeds bekend dat België bovenaan staat in de Europese zelfmoordstatistieken. We moeten alleen Finland laten voorgaan. In 2001 sloegen in Vlaanderen 1.139 mensen de hand aan zichzelf. In Vlaanderen pleegt om de zeven uur iemand zelfmoord. Om de 35 minuten onderneemt iemand een poging. Bij de dertigers is zelfmoord de belangrijkste doodsoorzaak, bij de mannen ook bij de veertigers. Ook kinderen worden erdoor getroffen. De enquête kleurt het plaatje nog wat somberder. Het aantal depressies stijgt en steeds meer Belgen nemen hun toevlucht tot medicijnen tegen angststoornissen.

Niettegenstaande onze hoge welvaart blijkt dat de armoede onder de bevolking niet afneemt. Dat is niet enkel te wijten aan de economische laagconjunctuur. De armoede is een structureel fenomeen, ongeacht de economische ontwikkeling en groei. Volgens het Human Development Report 2001 van de Verenigde Naties wordt België vandaag meer getroffen door armoede en bevindt ons land zich onder het EU-gemiddelde voor wat de monetaire armoede-indicatoren betreft. België is het land dat het hoogste aantal gezinnen zonder kostwinner telt, namelijk 16,5% tegenover een gemiddelde van 12,2% in de rest van de Europese unie.

De jongste dertig jaar is de welvaart objectief gezien gestegen. Wetenschap en gezondheidszorg hebben grote stappen voorwaarts gezet. Nieuwe rechten en vrijheden zijn erkend en nog nooit zijn de communicatiekanalen zo veelvuldig geweest. Hoe verklaren we dan dat zoveel mensen zich onzeker, eenzaam en letterlijk hopeloos voelen? Hoe verklaren we dat armoede ook bij ons nog steeds toeneemt?

In de 21ste eeuw moeten we vaststellen dat meer welvaart niet langer automatisch leidt tot meer welzijn. Economische ontwikkeling alleen biedt geen afdoend antwoord op menselijke behoeften als veiligheid, het gevoel erbij te horen. Het aantal zelfmoorden en depressies toont de toenemende angst bij de mensen aan. Het gebrek aan zekerheid en veiligheid overmant de burger en leidt tot verwarring, wangedrag en criminaliteit, die op hun beurt het onveiligheidsgevoel versterken. Deze negatieve spiraal van pessimisme dient te worden doorbroken.

Op geen enkel moment raakt de eerste minister dit aspect aan. In de volksmond zegt men: `Een mens leeft niet bij brood alleen'. CD&V wil de mens in zijn totaliteit benaderen. Dit trapje hoger op de ladder van onze maatschappelijke waarden is juist het antwoord op de vraag naar veiligheid en geborgenheid. De politiek draagt de belangrijke verantwoordelijkheid om ook het menselijke deficit resoluut aan te pakken.

Ik illustreer dit met drie voorbeelden. Ik denk ten eerste aan het gezin. Het sociale deficit is ook een teken van een gebrek aan menselijke verbondenheid, aandacht en genegenheid. Het politiek correcte denken wijt eventuele problemen of depressies aan de stresserende werkomstandigheden en de ouderdom, maar zeker niet aan de breuken in het familiale en sociale leven en nog minder aan de geestelijke leegte.

Niettemin is het gezin de eerste plaats van solidariteit voor elkaar en voor onze leefomgeving en de beste remedie tegen de sociale eenzaamheid. Daarom is het gezin zo belangrijk voor de CD&V. We hebben in de Senaat reeds tal van concrete voorstellen ingediend. De regeringsverklaring beperkt zich tot een vrijblijvende staten-generaal. De enige concrete maatregel, het alimentatiefonds, wordt opnieuw uitgesteld.

Mijn tweede voorbeeld is de vergrijzing. In 2050 zal de helft van de bevolking in Europa jonger zijn dan 48 jaar en de andere helft ouder dan 48 jaar. Op dit ogenblik beperkt de publieke discussie zich tot de financiële gevolgen van de veroudering van de bevolking voor de pensioenen, die ook wij natuurlijk veilig willen stellen.

Andere gevolgen van de vergrijzing blijven echter onderbelicht. Hoe zullen we in de toekomst de eindeloopbaan invullen? Hoe zal de gezondheidszorg worden aangepast aan de vergrijzing nu er opnieuw geen keuzes worden gemaakt in het socialezekerheidsdossier? Hoe stimuleren we het thuis ouder worden via mantelzorg, het ouder worden in een aangepaste en veilige omgeving?

Ik heb een derde voorbeeld, namelijk armoede en uitsluiting. Het is vandaag Werelddag van verzet tegen extreme armoede. Hoewel het regeerakkoord nog uitdrukkelijk stelde dat hierover een breed maatschappelijk debat diende te worden gevoerd, lijkt deze ambitie alweer vergeten. Zoals ik in mijn inleiding aantoonde, vormen armoede en sociale uitsluiting een van de cruciale breuklijnen die de cohesie in onze samenleving aantasten. België heeft niet alleen een economisch urgentieplan nodig, maar ook een leefkwaliteitsplan. Een leefkwaliteitsplan is de noodzakelijke aanvulling van de louter materialistische benadering die de regering vooropstelt.

Mijn laatste punt gaat over de ethiek in de politiek. Voor CD&V is besturen ook een zaak van verantwoordelijkheid en ethiek. Onze collega's in de Kamer hebben duidelijk hun kritiek op de fiscale amnestie verwoord. We zullen dat straks ook in de Senaat doen. Voor ons gaat het namelijk om een staaltje van onethische politiek. Ik zal dat toelichten aan de hand van een voorbeeld met betrekking tot het buitenlands beleid van de regering. De eerste minister heeft het in zijn regeringsverklaring immers ook over een ethisch geïnspireerd buitenlands beleid.

Ethiek in het buitenlands beleid aankondigen is één zaak, er consequent naar handelen is een andere zaak. Terecht moeten respect voor de mensenrechten, de strijd tegen de ongelijkheid, de armoede in het Zuiden en de honger centraal staan in een buitenlands beleid. Dat is de zorg van ons allen. We moeten die waarden vooral ook consequent toepassen.

Ik geef drie recente voorbeelden die mij doen twijfelen aan de consequente aanpak van de regering op dit vlak. Mijn eerste voorbeeld heeft betrekking op het permanent en autonoom federaal centrum voor conflictpreventie. Zeker de Vlamingen onder ons zullen zich herinneren dat het een week geleden de Vlaamse Vredesweek was en dat heel de vredesbeweging in Vlaanderen vraagt naar een federaal centrum voor conflictpreventie. Wanneer CD&V dit punt in de commissie voor de Buitenlandse Betrekkingen en de Landsverdediging aan vice-eerste minister Michel voorlegde, stootte ze op een categoriek verzet van de vice-eerste minister.

We hebben trouwens in de Senaat inmiddels ook een wetsvoorstel in die zin ingediend. Ik heb uit de discussie onthouden dat de vice-eerste minister in het conflictpreventiebeleid dat hij wil uitbouwen, geen inspraak wenst van NGO's en deskundigen. CD&V is van oordeel dat het voor het uitbouwen van een ethisch geïnspireerd buitenlands beleid noodzakelijk is om niet alleen de partners uit de civiele maatschappij van het Zuiden te betrekken, maar ook die van het Noorden. Ik wanhoop niet dat de regering nog openstaat voor onze visie. Ik nodig de meerderheid uit hierover na te denken.

Ook de recente defederalisering van de wapenhandel illustreert die tegenspraak. De federale regering beloofde in het kader van haar actief vredesbeleid de nieuwe wet inzake de wapenleveringen strikt toe te passen. Zonder enige scrupule defederaliseert ze echter deze bevoegdheid enkele weken later opdat ieder gewest volgens haar eigen geweten kan handelen. Industriële belangen primeren op het lot van mensen in het Zuiden. De kloof tussen een ethisch beleid aankondigen en het in de praktijk toepassen is nog nooit zo groot geweest.

Ten slotte wens ik deze kloof nog te illustreren met een ander voorbeeld. Ik verwijs naar de verklaring van vice-eerste minister Michel van enkele dagen geleden over de eerste `democratische' verkiezingen in Rwanda. Hij noemde die een stap in de goede richting. Dat komt ongeloofwaardig over. Dat klinkt ook eigenaardig als we weten dat Nederland besloten had de financiële bijdrage voor deze verkiezingen te schrappen, omdat die verkiezingen allesbehalve democratisch gingen verlopen.

Eigenaardig ook als we weten dat Rwanda nog steeds een van de hoofdrolspelers is in het dramatische conflict in Oost-Congo. Eigenaardig als we weten dat tijdens de zogenaamde democratische verkiezingen amper oppositiepartijen werden toegelaten. Eigenaardig als we weten dat de Europese waarnemers een heel kritisch rapport hebben gemaakt en heel wat bedenkingen hebben geformuleerd. We dienen de democratie en Rwanda niet als we al die zaken onder het tapijt vegen. We moeten positief zijn als we positief moeten zijn en kritisch als we kritisch moeten zijn.

Met die voorbeelden wou ik illustreren dat ethiek in de politiek in alle domeinen terug te vinden is: in het financieel beleid, het sociaal beleid, justitie en ook in buitenlandse zaken. Het is niet vanzelfsprekend dit toe te passen. Wij zullen waakzaam toezien op de wijze waarop dit in de toekomst zal gebeuren.

Ik ben verheugd dat de Senaat na zes maanden eindelijk opnieuw zijn werkzaamheden kan aanvatten. Deze week nog stelde politicoloog Kris Deschouwer terecht dat het belang van het Parlement versterkt wordt door zich te focussen op de lange termijn. Die stelling geldt bij uitstek voor de Senaat. De Senaat is ideaal geplaatst om maatschappelijke projecten met visie en perspectief te benaderen.

Wij hebben met aandacht de oproep van de voorzitter tot een gezamenlijk herdenken van onze instelling beluisterd. Toen CD&V mee aan de oorsprong lag van de nieuwe invulling van de Senaat, werd duidelijk gesteld dat hij in zijn nieuwe taak moest groeien. Zonder twijfel is de werking en invulling van deze kamer voor verbetering vatbaar.

Wij zijn bereid om mee te denken over hoe deze instelling slagvaardiger kan worden gemaakt. Wij staan open voor het debat. Voor ons dient dit te worden gekoppeld aan een meer fundamentele herdenking van onze instellingen, in het licht van de uitwerking van het confederale staatsmodel. De hervorming zoals die werd voorgesteld in het marathonakkoord van 26 april 2002 is voor ons in elk geval niet aanvaardbaar.

De Senaat moet een echt open huis zijn, voor alle groepen en mensen in de samenleving, kinderen inbegrepen. De Senaat moet tevens zijn rol van reflectiekamer echt kunnen vervullen. Ik verwijs opnieuw naar de grote thema's waarover ik het al had en waar oog moet zijn voor de mens in zijn totaliteit. Zo willen wij dringend een uitgebreid debat over de vergrijzingsproblematiek en over armoede en uitsluiting, zoals wij reeds in onze motie van deze zomer vroegen. De regering kondigde aan werk te maken van wetsevaluatie. Graag wijs ik er op dat op ons voorstel in de Senaat een dienst Wetsevaluatie werd opgericht. Die dienst moet worden opgewaardeerd en de nodige middelen krijgen.

Wij rekenen op de voorzitter om op een democratische en faire manier de nodige ruimte te geven aan de oppositie. In het verleden konden vele voorstellen en amendementen niet aan bod komen, maar dienden achteraf wel reparatiewetten te worden goedgekeurd. Wij staan voor veel werk in het nieuwe parlementaire jaar, binnen én buiten de Senaat. We kunnen alleen verder als we werken vanuit een duidelijke visie, als we de mens centraal stellen, als we de ethiek verbinden met de politiek. CD&V wil deze visie aanreiken en invullen met voorstellen. Wij hopen dat iedereen daarvan de waarde zal willen inzien.

Gepost door: Yves | 02-09-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.