18-11-08

Guantanamo Brugge - Marcel Vervloesem herbegint honger- en dorststaking


Werkgroep Morkhoven wil persoonlijk gesprek met justitieminister Vandeurzen

Guantamalo.art_large_397120De directie van de gevangenis te Brugge legde Morkhoven-activist Marcel Vervloesem die met de in de doofpot gestopte kinderpornozaak Zandvoort de internationale pers haalde, vandaag vanwege de zogezegde 'sensatie' en de 'media-aandacht' rond zijn zaak, een nieuwe tuchtmaatregel op.
Vermoedelijk heeft dit ondermeer te maken met de nieuwe aangetekende brief die de Werkgroep Morkhoven naar justitieminister Vandeurzen stuurde en als Open Brief op het Internet plaatste. De brief die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat, wordt nu in alle mogelijke talen per post, per fax en per mail verspreid.
De Werkgroep Morkhoven vindt dat de minister een oplossing moet zoeken voor de zaak Vervloesem en de gevangenisproblemen in het algemeen in plaats van zich door hartvochtigheid te laten leiden en aan struisvogelpolitiek te doen.
Zowel de gevangenisdirectie van Brugge als justitieminister Vandeurzen weten wat de werkelijke problemen zijn. Zij weten ook dat de nieuwe tuchtmaatregel tegen Marcel Vervloesem die doodziek is (hartziekte, kanker, zware suikerziekte, bloedarmoede, nierproblemen, volledige uitputting door gebrek aan medische verzorging) hem het leven zal kosten (alhoewel het misschien een goede manier is om de activist voor eeuwig het zwijgen op te leggen).
De volledig uitgeputte en moegetergde Marcel Vervloesem liet al weten dat hij vandaag opnieuw met een honger- en dorststaking begint en zijn medicatie opnieuw zal weigeren.
Over enkele dagen kan dit tot een diabetische coma leiden waaruit hij, gezien zijn medische toestand, niet meer levend uit zal geraken.
Als Marcel Vervloesem moest overlijden, dan hoeft de gevangenisdirectie van Brugge bij Marcel Vervloesem in ieder geval geen hart-inkijkoperatie meer in het Sint-Jansziekenhuis te Brugge te laten uitvoeren. Die was normaal gezien voor morgen gepland maar daar werd niets meer van vernomen.
Ook de spoedprocedure voor de strafuitvoeringsrechtbank waarin de gezondheidsproblematiek van Marcel Vervloesem ter sprake zou komen, kan dan afgesloten worden.
De gevangenisdirectie kan dan tevens het medisch dossier dat voor de advocaat van Marcel Vervloesem bedoeld is, alsook de achtergehouden briefwisseling van Marcel Vervloesem, achterhouden.
Directrice Els De Loof van de gevangenis van Brugge die een negatief rapport opmaakte voor Marcel Vervloesem, zal zich niet meer moeten verantwoorden voor haar eisen aan Marcel Vervloesem om de 'feiten te bekennen' en 'niet naar het Hof van de Rechten van de Mens in Straatsburg te stappen'.
Justitieminister Vandeurzen die de door de Hoge Raad voor de Justitie bevestigde verdwijningen van de ontlastende bewijzen/getuigenissen en van de kinderporno-cd-roms op het gerechtshof te Turnhout en het hof van beroep van Antwerpen, in antwoord op de parlementaire vraag van senator Zoé Genot ontkende, kan verder doen alsof zijn neus bloedt en kan verder gaan met de gevangenen zelf op de eerste plaats schuldig te stellen voor het hoge aantal zelfmoorden in de Belgische gevangenissen. Enzovoorts.
'Opgeruimd staat netjes', wordt misschien de nieuwe slogan van de gevangenisdirectie in Brugge en justitieminister Vandeurzen.
De Werkgroep Morkhoven hoopt dat justitieminister Vandeurzen, nog voor dat Marcel Vervloesem helemaal ten gronde gericht of gestorven is, een oplossing wil vinden voor deze zaak. Of vindt de minister soms dat een moordje en een verdwijning meer of minder toch geen enkel verschil uitmaakt ?


Brussel, 18.11.2008

Beste Hans,

Justitieminister Vandeurzen heeft via 'zijn' kranten De Standaard en Het Nieuwsblad aangekondigd dat hij de gevangeniscipiers via een zogezegd rollenspel wil opleiden om zelfmoordneigingen bij gevangenen te 'herkennen'.

Dit is werkelijk het cynisme ten top gedreven.

Het Nieuwsblad was, tussen haakjes, de eerste krant die in 1998 via een interview met de bijna ongeletterde halfbroer van Marcel die dank zij de Sp.a intussen tot voorzitter van de Commissie Veiligheid en Politie van de Stad Herentals werd verkozen, de roddels over 'folteringen en verkrachtingen door Marcel' die zogezegd 20 jaar voordien plaatsvonden, de wereld instuurde. Het was ook deze krant die Marcel vervolgens gedurende 11 jaar als 'kindermisbruiker', 'zelfverklaarde kinderpornojager' en 'geesteszieke' door het slijk sleurde terwijl zij de kinderpornozaak Zandvoort mee hielp dichtdekken.
De krant maakt met De Standaard die Marcel, nog voor zijn veroordeling een 'pedofiel' noemde, deel uit van de Corelio media groep (de vroegere VUM media groep) van de Vlaamse industrieel Thomas Leysen. Thomas Leysen is de zoon van de André Leysen die destijds deel uitmaakte van de Hitlerjugend. Dus zo verbazingwekkend is de houding van Vandeurzen misschien niet.

Marcel heeft ons gezegd dat er in de kelder van de gevangenis van Brugge 5 cachotten zijn. Daar liggen gevangenen die ze willen 'bijvijzen' soms 9 dagen lang aan een stuk in.
Ze zijn naakt en worden met leren riemen aan polsen, buik en enkels op een bed vastgeschroefd. Het zijn eigenlijk isoleercellen.
De naakte gevangenen zijn voor iederéén die de gang doorgaat, te zien want ze bevinden zich achter glas.
Ze krijgen dagelijks het bezoek van de gevangenisdirecteur van Brugge en een gevangenisarts die, zoals Vandeurzen denk ik, van deze situatie dus perfect op de hoogte zijn.
Als ze 'braaf' zijn, wordt er een riempje losgemaakt. Als men vindt dat ze 'stout' zijn geweest, wordt er weer een riempje vastgeschroefd.
Het zijn dus echte folterbanken.
Het is om die reden dat er zich tijdens de voorbije weken twee gevangenen in de gevangenis van Brugge hebben opgehangen en er regelmatig zelfmoorden zijn.

Marcel zei dat er in een andere kelder van het gevangenisgebouw dan weer 'speciale isoleercellen' zijn van waaruit gevangenen geboeid worden weggeleid.
Het zijn de isoleercellen waarin de Koerdische actievoerders destijds opgesloten werden omdat zij als terroristen werden beschouwd. Zij kregen dag en nacht het licht aan en werden om de vijf minuten wakker gemaakt. Zij waren volledig van de buitenwereld afgesloten. Het was om gek van te worden (en zelfmoord te plegen).
De Koerdische actievoerders zijn toen aan een hongerstaking begonnen en werden ondermeer bijgestaan door Raf Jespers, de advocaat van Marcel, die toen mee een kortgeding voor de rechter inleidde (wat hun redding betekende).
In 2006 spraken de Koerdische actievoerders reeds van een 'Belgisch Guantanamo' (http://www.archivesolidaire.org/scripts/article.phtml?section=A1AAAA&obid=32919) maar intussen is de situatie in de gevangenis van Brugge er alleen maar op verslechterd en Vandeurzen wil zelfs nog speciale isoleercellen laten bijbouwen met de uitleg dat de gevangenen 'vaak agressief zijn'.
Normaal gezien, zouden de Commissies van Toezicht die bij de tot standkoming van de Wet Borginon inzake de zogezegde rechten van de gevangenen werden opgericht, de behandeling van de gevangenen moeten controleren maar deze Commissies bestaan in werkelijkheid niet.
Normaal gezien, zouden de parlementsleden Vandeurzen over deze kwestie en de schendingen van de mensenrechten moeten interpelleren maar dat doen zij dus blijkbaar niet.
Normaal gezien, zou de pers dergelijke toestanden in vraag moeten stellen maar De Standaard en Het Nieuwsblad interviewen Vandeurzen alleen maar over 'het rollenspel' dat de cipiers wordt aangeleerd 'om zelfmoordplannen van gevangenen tijdig op te merken'.

Als men het artikel 'Cipiers alert voor zelfdoding' las dat gisteren, na een speciale bijéénkomst van de gevangenisdirecties, in De Standaard verscheen, zou men haast geloven dat Vandeurzen een actief lid van één of andere mensenrechtenvereniging is geworden maar er staat helaas nog veel werk voor de boeg.

Ik laat Standaard-redacteur Filip Verhoest even aan het woord:
'Volgens berekeningen zou zelfdoding vijf keer - sommigen zeggen zelfs tien keer - meer voorkomen in de gevangenis dan in de gewone samenleving. De minister van Justitie, Jo Vandeurzen (CD&V), vindt dat gevangenisdirecties niet bij de pakken mogen blijven zitten en laat alle cipiers in hun basisopleiding een training volgen waarbij ze, via een rollenspel, de signalen op zelfmoordrisico leren herkennen. Geinterneerden - delinquenten met een mentale stoornis - zijn een risicogroep. Voor de geinterneerden zijn er de zorgequipes.De cijfers over zelfdoding in de Belgische gevangenissen laten ook zien dat overbevolking een trigger kan zijn voor zelfdoding. Zelfmoord in de gevangenis gebeurt ook vaak in het begin van de opsluiting. Het is pas door de opsluiting dat de dader de feiten onder ogen begint te zien.'

Verhoest vertelt nog meer moois dat enkel maar moet aantonen dat de reden van de zelfdoding uitsluitend bij de gevangene ligt en niets met zijn onmenselijke behandeling in de gevangenis en de tuchtmaatregelen door de gevangenisdirecties heeft te maken.

Vandaag kreeg Marcel die een maand lang in een isoleercel zonder verluchting en onder een regime van tuchtmaatregelen werd opgesloten zonder medische behandeling voor zijn hartziekte, suikerziekte en kanker, weer opnieuw een tuchtmaatregel opgelegd.De directie van de gevangenis te Brugge liet Marcel die doodziek is en, nu woensdag a.s. een hart-inkijkoperatie in de Sint-Janskliniek te Brugge had moeten ondergaan, vanwege alle zogezegde 'sensatie en media-aandacht rond zijn zaak' in een speciale cel opsluiten.
De bedoeling ervan is waarschijnlijk dat hij daar niet meer levend uitgeraakt (en het is te hopen dat de bewakers zijn overlijden, dank zij het aangeleerde rollenspel van justitieminister Vandeurzen, tijdig zullen herkennen).
Marcel die doodziek en totaal uitgeput is, heeft al laten weten dat hij vandaag stopt met eten en drinken en zijn medicatie zal stopzetten, wat één dezer dagen tot een diabetische coma met waarschijnlijk de dood voor gevolg zal lijden.
Marcel's dochter Wendy, liet ons weten dat zij vandaag een begrafenisondernemer gaat contacteren.
Voor zijn 11-jarige kleindochter Sanne, die thans medische hulp nodig heeft omdat zij nachtmerries heeft, niet meer kan slapen en constant huilt omdat zij aanvoelt dat men haar opa in de gevangenis wil laten sterven, betekent dit een regelrechte ramp. Ook de andere kleinkinderen van Marcel en zijn dochter Wendy gaan een 'mooie toekomst' tegemoet als de directie van de gevangenis van Brugge haar plannen doorzet. Ook voor de Werkgroep Morkhoven en iederéén die van Marcel houdt en hem gedurende de voorbije jaren gesteund heeft, is dit slecht nieuws.
Zoals men in onze zopas gepubliceerde Open Brief aan justitieminister Vandeurzen heeft kunnen gelezen, is de justitieminister persoonlijk verantwoordelijk voor de dramatische ontwikkelingen in deze zaak. In weerwil van de schriftelijke bevestiging van de Hoge Raad voor de Justitie, blijft de minister immers ontkennen dat de ontlastende stukken uit het strafdossier van Marcel en de kinderporno-cd-roms uit de zaak Zandvoort op het gerechtshof te Turnhout en op het hof van beroep te Antwerpen (dat Marcel tot 4 jaar gevangenisstraf veroordeelde en de kinderpornozaak Zandvoort een 'zeepbel' noemde) verdwenen zijn.

De Werkgroep hoopt dat Vandeurzen vooralsnog een oplossing voor deze weinig verkwikkelijke zaak bedenkt vooraléér het te laat is maar zij vreest tegelijkertijd dat de minister al weer een uitleg klaar heeft om de dood van Marcel goed te praten.

In een nieuwe aangetekende brief aan justitieminister Vandeurzen die vandaag ook als Open Brief gepubliceerd en verspreid wordt, zal de Werkgroep Morkhoven een persoonlijk gesprek aanvragen met minister Vandeurzen. Zij hoopt dat de minister, zoals minister Hugo Weckx (CD&V) destijds bij de acties van de Werkgroep Morkhoven rond de isoleercellen in het kinderziekenhuis Good Engels heeft gedaan, deze kans zal aangrijpen om een dialoog op te starten en een reeks maatregelen uit te vaardigen die de situatie binnen onze Belgische gevangenissen werkelijk verbetert.
Waarom zou de minister trouwens negatief staan tegenover dergelijke positieve voorstellen indien hij het justitie- en gevangenisbeleid werkelijk wil hervormen ?

De Werkgroep Morkhoven wil van minister Vandeurzen een antwoord op de volgende vragen:

- Hoe staat het met het onderzoek naar de door de Hoge Raad voor de Justitie vastgestelde verdwijningen van dossierstukken en de kinderporno-cd-roms op de gerechtshoven te Turnhout en Antwerpen ? CD&V-senator Tony Van Parys (Commissie Justitie) antwoordde ons dat er een 'onderzoek' lopende was maar wenste verder geen commentaar te geven. De minister zelf deelde in zijn antwoord op de parlementaire vraag van senator Zoé Genot mede dat hij niets van deze verdwijningen afweet.
- Is het aangewezen dat Marcel die zwaar ziek is (hartziekte, suikerziekte, kanker bloedarmoede,) onverzorgd in de gevangenis van Brugge blijft opgesloten en dat zijn gezondheidstoestand er steeds verslechtert, wat over enkele maanden zeker tot zijn dood zal leiden ?
- Hoe staat het met de strafuitvoeringsrechtbank die, zoals Mter Raf Jespers, advocaat van Marcel, 14 dagen geleden in een gesprek met de pers mededeelde, 'binnen enkele dagen of enkele weken' de zaak zou behandelen ? Waarom wordt deze zaak uitgesteld ?
- Hoe staat het met de hart-inkijkoperatie van Marcel (operatie twee lekkende hartkleppen) die voor woensdag aanstaande in het Sint-Jansziekenhuis was gepland maar waarvan niets meer te horen is ? Waarom wordt er geen datum opgegeven ?
- Is het wel een goed idee van de directie van de gevangenis van Brugge om nu een reeks tuchtmaatregelen tegen Marcel te nemen terwijl diens gezondheid op de eerste plaats komt en de Wet Borginon zegt dat de gevangene recht heeft op medische hulp en gezondheidszorg ? Directrice Els De Loof maakte bijvoorbeeld een negatief rapport op voor de dienst 'Individuele Gevallen' van het Ministerie van Justitie en eiste dat Marcel 'de feiten zou toegeven' en 'zijn procedure voor het Hof van de Rechten van de Mens in Straatsburg zou stopzetten' en zij trok ondermeer de verlofdagen van Marcel terug in.
Ruikt dit niet sterk naar chantage en worden de rechten van de gevangenen, zoals vermeld in Wet Borginon, daarmee niet geschonden ?
De gevangenisdirectie van Brugge houdt de brieven die voor Marcel bestemd zijn (zelfs aangetekende brieven), dan weer voor een groot deel achter zonder rekening te houden met haar eigen gevangenisreglement. Een aangetekende brief van zijn dochter Wendy (met postzegels) en de brieven van een zekere Karin uit Morkhoven zijn nog altijd niet aangekomen. Ook Marcel zelf kan nauwelijks brieven versturen.
De persoonlijke goederen (foto's, brieven, gerief, kleding enz.) van Marcel bevinden zich, 14 dagen na zijn overbrenging naar de gevangenis van Brugge, nog steeds in de gevangenis van Turnhout terwijl Marcel op 5.10.08 van het ministerie van Justitie een fax ontving waarin staat dat hij 'voortaan in de gevangenis van Brugge zal blijven'.
Het geld van de rekening in de gevangenis van Turnhout werd, na 14 dagen, nog altijd niet overgeschreven naar de rekening van de gevangenis van Brugge waardoor Marcel zich (ten koste van zijn gezondheid) geen fruit en andere zaken kan aanschaffen. Marcel's dochter Wendy en de Stichting Prinses de Croÿ-Lancelotti waren daardoor verplicht om geld op de rekening van de gevangenis van Brugge te plaatsen. Dat gebeurde vorige week via een directe transactie maar Marcel heeft er niets van vernomen zodat hij gisteren nog juistgeteld 1 Euro had om ons te telefoneren.
Is het soms de bedoeling om de gevangenen door deze manier van werken van de buitenwereld af te sluiten ? Waarom kan deze zaak niet direct opgelost worden ?
- Dokter Valk van de gevangenis te Turnhout maakte, voor dat Marcel op 9.9.2008 naar de gevangenis van Brugge werd overgebracht (alwaar hij een maand lang in een onverluchte isoleercel en onder een zwaar tuchtregime werd opgesloten) een medisch rapport op en vroeg bepaalde zaken (hart, suikerziekte, kanker,) te onderzoeken. De medische dienst van de gevangenis van Brugge deed echter geen enkel onderzoek en liet Marcel ook na de stopzetting van zijn hongerstaking in zijn isoleercel op 31.9.08, volledig aan zijn lot over waardoor deze even in coma geraakte. Nadien stuurde de gevangenisdirectie van Brugge Marcel, zonder medisch dossier, terug naar de gevangenis van Turnhout waardoor deze tijdens de eerste dagen van zijn verblijf in een nieuwe onverluchte isoleercel, geen insuline kreeg. Gezien de gevangenis van Turnhout over geen medische dienst beschikt, bleef Marcel daar gedurende weken zonder medische verzorging opgesloten. Na verschillende weken was zijn suikerspiegel nog altijd niet gestabiliseerd en schommelde van 60 tot 620.
Marcel kreeg bovendien water in benen en voeten en liep daar verschillende weken mee rond zonder dat hij in het ziekenhuis werd opgenomen. Tenslotte kon hij bijna niet meer gaan en kon hij zijn voeten bijna niet meer bewegen. Op 31.10.2008 moesten de ambulances van de 100 en de MUG naar de gevangenis van Turnhout uitrukken. Zij hadden een uur tijd nodig om Marcel's leven te redden. In het ziekenhuis St. Elisabeth te Turnhout had men nog eens zes uur en een hartmachine (+ andere toestellen nodig) om Marcel er terug bovenop te helpen. Zijn suikerspiegel zakte er twee dagen achter elkaar nog tot 40. Marcel was echter amper losgekoppeld van de hartmachine of hij werd reeds terug naar de gevangenis van Brugge overgebracht waar hij opnieuw geen medische hulp krijgt.
Hij heeft opnieuw al wekenlang vochtopstapeling in zijn benen en voeten en de situatie verergert met de dag. Aan de lekkende hartkleppen en de zopas vastgestelde bloedarmoede die hem zo goed als weerloos maakt tegen infecties, wordt al wekenlang niets gedaan. Wat was eigenlijk de bedoeling van die opname in de ziekenafdeling van de gevangenis van Brugge ?
De problemen met zijn suikerziekte geraken maar niet opgelost. Er bestaat geen speciale voeding voor suikerzieken in de gevangenis van Brugge. Vandaar dat hij bijna ook geen groenten krijgt die, in zijn geval, levensnoodzakelijk zijn. Hij krijgt zaken te eten die juist uiterst slecht zijn voor zijn gezondheid. Fruit krijgt hij maar af en toe. Beweging die hij nodig heeft, krijgt hij niet (hij mag alleen drie maal per dag naar een ongezonde rokerskamer gaan) en hij lijdt door de 21 uur durende opsluiting met twee andere gevangenen zonder dat hij zich iets kan permitteren, aan een toenemende stress. Dat alles maakt dat zijn suikerspiegel op 450 blijft staan terwijl een verpleegster hem dagelijks toesnauwt 'wat hij allemaal wel eet'. Het ontbijt bestaat uit een miniem potje confituur of choco dat men met de opgespaarde boterhammen van de vorige dag moet opeten.
Ik heb vernomen dat ook de andere suikerzieken in de gevangenissen van Turnhout en Brugge geen gepaste medische verzorging krijgen. Er bestaat geen aangepaste voeding, gezonde voeding ontbreekt, gezonde beweging is uitgesloten, men leeft constant onder stress en de noodzakelijke injecties met insuline worden dikwijls geweigerd. Het is dus enigszins te begrijpen waarom het gelaat van Marcel gisteren zo ingevallen was en waarom hij er zodanig bleek uitzag dat ik, in het begin van het gesprek, nauwelijks mijn woorden kon vinden.
Kan er geen oplossing gevonden worden voor deze zaak en voor de suikerzieken binnen de gevangenissen in het algemeen ?
Ik begrijp ook dat Marcel door zijn uitzichtloze medische toestand in de gevangenis van Brugge, voortdurend aan de dood denkt en gelooft dat hij over een tweetal maanden overleden zal zijn. Ik begrijp waarom hij na de nieuwe tuchtmaatregel die zijn leven nog ondraaglijker en uitzichtlozer maakt, beslist heeft om met eten, drinken en medicatie (die toch tot geen enkele verbetering van zijn gezondheidstoestand leidt) wil stoppen.
Hallucinant in heel deze zaak is dat een geneeskundige van de gevangenis te Brugge hem zou aangeraden hebben om met zijn medicatie te stoppen zodat hij daarmee in een diabetische coma geraakt (en gezien zijn uiterst slechte gezondheidstoestand overlijdt).
Dat de schuld van het grote aantal overlijdens, zelfdodingen en zelfmoorden uitsluitend bij de gevangenen zou liggen, klopt dus niet.
Kan de minister misschien een onderzoek laten instellen naar al de voornoemde gegevens die dus niet alleen op Marcel betrekking hebben maar die de algemene gezondheidszorg binnen de gevangenis betreft ?
- Waar kan de gevangene met zijn klachten over tuchtmaatregelen en de overtredingen van het gevangenisreglement terecht en worden die klachten wel binnen een redelijke termijn behandeld ?
- Hoe staat het met de zogezegde Centrale Raad en de Commissies van Toezicht die de behandeling van de gevangenen moeten controleren en inspecteren ? Mogen de gevangenen een klacht indienen zonder dat zij daardoor het slachtoffer worden van tuchtmaatregelen die door niemand en/of geen enkele instantie worden gecontroleerd ?
Waarom treden zij niet ? Wordt er alleen maar rond een positief imago van de Belgische gevangenissen en gevangenisdirecties gewerkt ?
- Marcel vernam dat er zondag een dossier rond zijn gezondheid was binnengekomen dat voor zijn advocaat is bestemd. Via de verpleging, de gevangenisdokter en de directie zou dit bij hem terecht komen. Maar alles lijkt er op te wijzen dat het dossier bij de directie is blijven liggen. Het gevolg hiervan is dat Marcel's advocaat die doordat men de antwoorden steeds doorstuurde naar de gevangenis waar Marcel zich niet bevond en daardoor niet in staat was om het dossier voor de strafuitvoeringsrechtbank samen te stellen, ook nu weer geblokkeerd wordt. Dat tast de gezondheid van Marcel alleen maar verder aan en maakt zijn situatie alleen maar hopelozer. Ik hoop dat de minister die toch verantwoordelijk is voor het gevangenisbeleid en het welzijn van detineerden, bereid is om hier een oplossing voor te vinden.
- Kan de minister misschien ook maatregelen nemen die de langdurige opsluiting van naakte gevangenen in speciale cachotten in de kelder van de gevangenis te Brugge, onmogelijk maken ? Zoals gezegd, leidt dit soort van mishandelingen immers vaak tot zelfmoorden.
- Mter Raf Jespers, advocaat van Marcel, heeft reeds verschillende malen naar de minister geschreven. Ontvangt de minister deze brieven ? Wordt er rekening gehouden met deze brieven ? Worden deze brieven door de kabinetsmedewerkers van de minister wel op een normale manier afgehandeld en beäntwoord ? Zoals de minister weet, werd mijn aangetekende brief aan de minister dd. 30.5.2008 nog altijd niet beäntwoord. Ik kreeg alleen de rode antwoordkaart afgetekend terug. De kabinetsmedewerker die verantwoordelijk is voor het dossier, wist mij niet te zeggen wat er met mijn brief gebeurd was en veronderstelde dat hij 'ergens bij de kabinetschef was blijven liggen' terwijl een andere kabinetsmedewerker mij beloofde dat de brief 'zou beäntwoord worden' (wat niet lijkt te kloppen).

Zo Hans, mijn brief is nogal lang geworden maar dat komt omdat ik reeds met de brief aan Vandeurzen in mijn hoofd zit.


Werkgroep Morkhoven vzw-asbl
Rue Faider 10
1060 Saint-Gilles
Belgique
nr. 443.439.55
Tel: 0032 (0)2 537 49 97
WerkgroepMorkhoven@gmail.com, postmaster@droitfondamental.eu, issakaba@skynet.be

http://groups.msn.com/WerkgroepMorkhoven
http://werkgroep-morkhoven.skynetblogs.be/
http://www.droitfondamental.eu/

De commentaren zijn gesloten.