30-04-13

Kinderpornozaak Zandvoort: doodsbedreigingen en moord


ARCHIEF

De Zwitserse justitie stopt een zaak rond een cd-rom met 10.000 kinderpornofoto's uit België en Nederland in de doofpot. Deze beschuldiging uit het Internationale Comité voor de Waardigheid van het Kind, nadat de organisatie afgelopen november het schijfje aan justitie had toegespeeld. "Sindsdien is er helemaal niets meer gebeurd."

De organisatie in Lausanne kreeg de cd-rom begin november via de post uit België. De afzender was de activiste Gina Pardaens, die daags na de zending van het materiaal bij Brussel om het leven kwam bij een auto-ongeval. Volgens Georges Glatz van het Comité voor de Waardigheid van het Kind stuurde Gina Pardaens het materiaal naar Lausanne, omdat zij de Belgische justitie voor geen cent vertrouwde en vreesde voor haar leven.

Ook Zwitserland zou betrokken zijn bij de 'cd-romaffaire'. "Aanvankelijk linkte justitie de porno-cd aan grote kinderpornoaffaires in België en Nederland, zoals de Zandvoortse kinderpornozaak. Nu zijn er foto's herkend die bij het meer van Neufchâtel (West-Zwitserland, red.) zijn genomen, waardoor Zwitserland nu ook direct betrokken is.

Ook bevat het schijfje foto's uit Tsjechië, aldus Glatz in het bezit is van kopieën.

Volgens de organisatie in Lausanne toont de cd-rom aan dat er een veel groter kinderpornonetwerk actief is dan op voorhand aangenomen werd met de zaken in België en Nederland. Ook zouden "bepalde elementen in Brussel", die Glatz niet verder wil toelichten, druk uitoefenen op Zwitserland om de cd-romaffaire te laten liggen. Glatz: "Justitie weigert elk commentaar, ook aan ons, terwijl de porno-cd-rom bij ons vandaan komt."

http://www.radicalparty.org/belgium/dutroux/demorgen12019...

====

"IK WEET OOK NIET WAT DIE WORMEN NOG VAN PLAN ZIJN" 

De Morgen, 1 december 1998, blz. 10

Je bent dood. Het onderzoek naar de omstandigheden van je dood is afgerond en leidde tot de conclusie dat stierf in een banaal verkeersongeval. Toch loopt er nog steeds een informatief onderzoek naar de klacht wegens doodsbedreigingen die je vijf dagen voor je dood indiende. Dat is de merkwaardige situatie van kinderrechtenactiviste Gina Pardaens. Zij kwam op 16 november om in een verkeersongeval. Vijf dagen eerder stapte ze met haar klacht naar de rijkswacht van Galmaarden. De vrouw, die als medewerkster betrokken was bij het RTBF-programma Faits Divers en ook deelnam aan onderzoeken van de vzw Morkhoven, knalde met haar wagen tegen een brugpijler en was op slag dood.

'Tweede telefoonlijn'

De vrouw had kort voor haar dood nog contact met de Brusselse advocaat Laurent Arnauts, die een tijdje later met een inbraak af te rekenen kreeg. Intussen blijkt dat Gina Pardaens tot in de laatste dagen en uren van haar leven in de rotsvaste overtuiging leefde dat haar iets kon overkomen. Haar zoon werd enkele weken voor haar dood van de weg af gereden. In de in het wrak van haar auto teruggevonden handtas zat het nummer van een autoplaat waarover ze zei dat die haar aldoor volgde.

De Morgen kwam in het bezit van de computercorrespondentie die Gina Pardaens net voor haar dood uitwisselde met een chat-vriendin. Daaruit blijkt dat de vrouw zich ernstig zorgen maakte over haar telefoonlijn en dat er bij haar vriendin (die we de fictieve naam Leila gaven) een telefoontje binnenliep van iemand die door de vzw Morkhoven wordt aangewezen als een van de 'kopstukken' van het pedofilienetwerk in Temse. Daarover werd op 13 november druk gechat. Dat was twee dagen nadat Gina Pardaens naar de rijkswacht stapte:

"12.54. Lola, heb dringend meer informatie over vreemde telefoon nodig, om te weten of ze jullie in het oog houden of niet. Gisterenavond is er hier ook iets vreemd met de telefoon gebeurd. Ik heb naar storingen gebeld en die spraken van een tweede lijn die ik zou hebben. Toen ik negatief antwoordde, bleken ze zeer verbaasd. Ze komen dinsdag eerstkomende de lijn eens nakijken, maar ze zullen natuurlijk niets vinden van wat ons interesseert. "

Eerder die dag komt er bij Leila een hoogst bizarre e-mail binnen met een tekening van haar eigen huis. Ze stuurt die door naar Gina Pardaens. Wanneer ze de tekening willen bekijken, krijgen de twee vrouwen allebei problemen met hun computer. Om 20.38 uur reageert Gina Pardaens met deze chat:

"Dit kan een test geweest zijn om te zien hoeveel jullie weten, of wat. Meld mij elk dergelijk voorval in ieder geval onmiddellijk, let op het uur, de datum, en eventueel kleine details. Geef ze desnoods valse informatie en hou jullie van kromme haas. Voor mij zijn jullie in elk geval goede vrienden die zich met al dat smerig gedoe niet bezighouden."

Later op de avond krijgen de vrouwen het e-mailbestand toch geopend en slagen ze erin de afzender te identificeren: "( .. ) is een pedofiel die zowel in de Temse-zaak als in de Zandvoort-zaak een heel belangrijke rol speelde."

Het chatten gaat nog enkele dagen door, over hetzelfde onderwerp. In de avond van 15 november verstuurt Gina Pardaens nog dit bericht:

"21.56. Leila, ik weet ook niet wat die wormen nog van plan zijn. Ik weet alleen dat je elk klein detail in het oog moet houden en elk abnormaal telefoongesprek moet noteren tot in de details. Hoe weet je dat je gevolgd wordt? je vertrekt, je kijkt rondom jou en wees waakzaam. Let op elk detail en noteer het, zoals nummerplaten of uiterlijkheden. Probeer hen te misleiden. Al dat niet lukt, dan ben je 100 procent zeker. Zo ja, probeer hen te misleiden. Ik ben zeker dat je dat kunt. Je vertrekt, ga ergens binnen en als je buitenkomt moet dezelfde persoon er nog staan, anders is er een andere. Je kan zo een spelletje met hen spelen. Zeker jullie twee. Je kan het hen erg moeilijk maken. Leila, je kan goed tekenen. Probeer van elke persoon een robotfoto te maken."

Zes uur later gebeurt het verkeersongeval. Vrienden en familieleden van de vrouw stellen zich vragen bij de 'haast' waarvan het parket blijk gaf om het onderzoek rond haar ongeval af te ronden. (DDC)

http://www.radicalparty.org/belgium/dutroux/demorgen01129...

PS: Enkele uren voor haar dood telefoneerde Jan Boeykens, voorzitter van de Werkgroep Morkhoven, nog naar Gina Pardaens in verband met de maandenlange telefoonproblemen die zij had.  Gina Pardaens had hiervoor weliswaar Belgacom gecontacteerd maar die konden het probleem niet oplossen.  Ook de plaatsing van een Zöllertoestel om te weten wie haar anoniem opbelde en bedreigde bleek onmogelijk.

Jan Boeykens moest het gesprek met Gina Pardaens echter afbreken vanwege een geluid op de telefoonlijn dat ieder verder gesprek onmogelijk maakte (de geluidsstoringen kwamen overéén met de telefonische geluidsstoringen bij de acties van de Werkgroep Morkhoven).

Jan Boeykens probeerde Gina Pardaens diezelfde avond nog een fax te zenden.  Het betrof hier een antwoord van justitieminister Stefaan De Clerck in verband met de telefoon en andere problemen die ook de vzw Werkgroep Morkhoven ondervond.  Het faxbericht naar Gina Pardaens werd echter geblokkeerd alhoewel het faxen van deze brief naar Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven geen probleem bleek.

Na de dood van Gina Pardaens legde Jan Boeykens een verklaring af bij de rijkswacht.  Hij vernam echter niets meer van zijn afgelegde verklaring.  De vraag is of er wel een onderzoek gevoerd werd naar de meer dan toevallige dood van Gina Pardaens.  Merkwaardig in dit verband is dat Gina Pardaens enkele maanden voor haar dood op een, naar eigen zeggen, 'erg intimiderende wijze' gedurende 3 uren lang door justitie werd verhoord inzake de verdwijning van de Duitse jongen Manuel Schadwald waarnaar zij met Marcel Vervloesem onderzoek voerde.  Na haar dood werd er in de Belgische pers (en door de Belgische justitie) met geen woord meer over de zaak Manuel Schadwald gerept.

Morkhovenvoorzitter Jan Boeykens vindt dat de dood van Gina Pardaens niet losgekoppeld kan worden van de door de Hoge Raad voor de Justitie erkende verdwijningen van de ontlastende documenten uit het strafdossier van Marcel Vervloesem en van de 7 kinderpornocdroms Zandvoort op de gerechtshoven te Turnhout en te Antwerpen.  Hij vindt het vreemd dat er ook geen onderzoek werd gevoerd naar de 30 processen verbaal waarin de halfbroer/aanklager van Marcel Vervloesem omtrent zedenfeiten met kinderen en minderjarigen wordt genoemd.  Het valt hem op dat de Psycho Sociale Dienst van de gevangenis van Brugge, heel wat belangrijke documenten en alle medische gegevens aan het dossier van Marcel Vervloesem dat voor de strafuitvoeringsrechtbank is bedoeld, 'vergat toe te voegen' en een éénzijdig rapport opmaakte dat ondermeer gebaseerd was op de oude klachten van Vervloesem's halfbroer waarvoor Marcel Vervloesem werd vrijgesproken. 

Hij vroeg Minister De Clerck om al deze zaken te laten onderzoeken maar De Clerck zweeg deze zaken dood en liet, tegen beter weten in, Marcel Vervloesem in de gevangenis wegkwijnen. De Minister blokkeerde ook de uitvoeringsbesluiten van de artikels 72 e.v. van de strafuitvoeringswet (voorlopige vrijheid op basis van medische gronden) en liet de Centrale Toezichtsraad van het Gevangeniswezen geen werk maken van het onderzoek naar de detentieomstandigheden van Marcel Vervloesem alhoewel hij dit in zijn brief van 25 maart 2009 aan Marcel Vervloesem beloofde.

De voorlopige in vrijheidsstelling van zwaar zieke gevangenen en mensen die reeds jaren in voorhechtenis zitten, zou anders een mogelijkheid zijn om de gevangenisbevolking te verminderen.   De Minister die steeds over 'management' spreekt, zou de Belgische Staat de kostelijke uitgaven voor de huur van een gevangenis in Nederland, op die manier tevens kunnen besparen.

17:55 Gepost door Werkgroep Morkhoven in Actualiteit, doodsbedreigingen, kinderporno zaak, moord | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.